Merhaba,

Bir anaokulu öğretmeni olarak Umut Vagonu ile tanışmam üç yıl önce, görev yaptığım bir köy okulunda oldu. O gün okulumuza ulaşan kırtasiye yardımları yalnızca defter ve kalemden ibaret değildi. O yardım, sessizce “yalnız değilsiniz” diyen bir umuttu. Bir çocuğun gözlerinde beliren sevinçle, iyiliğin bir kalpten diğerine nasıl yayıldığını ilk kez bu kadar derinden hissettim.

Bu köşe yazısında sizlerle; yardımlaşmayı, eğitimi ve çocukların dünyasında küçük ama etkisi büyük dokunuşları paylaşacağım. Çünkü bazen bir kitap, bazen bir boya kalemi, bazen de “Seni görüyorum” demek; bir çocuğun hayatında unutulmaz izler bırakır.

Bir anaokulu öğretmeni olarak biliyorum ki eğitim, çocukların dünyayı tanıdığı ilk kapıdır. Anaokulunda paylaşılan bir oyuncak, dinlenen bir masal ya da sevgiyle söylenen bir söz; çocuğun kendine güvenini ve iyiliğe olan inancını büyütür. Eğitim, yalnızca bilgi değil; değerler kazandırmaktır.

Bugün ise Umut Vagonu’nun bir parçası olarak, el uzatılan değil el uzatan taraftayım. Çocukların gözlerinde gördüğüm o umut ışığı, bu yolculuğun ne kadar anlamlı olduğunu her seferinde yeniden hatırlatıyor.

2025’i geride bırakıp 2026’ya adım attığımız bu günlerde, umutlara her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Yeni bir yıl; daha fazla çocuğun gülüşüne dokunmak, iyiliği çoğaltmak ve umudu büyütmek demek. Biz Umut Vagonu Topluluğu Derneği olarak, yeni yılda da vagonumuzun en kıymetli yolcuları olan çocuklarımızın kalbine dokunarak yarının dünyasını güzelleştirmeye devam …